I wreszcie będziemy Prawdziwą Rodziną :)

Bardzo dawno mnie już tu nie było :-) a Naszym życiu duże zmiany :-) tak jak Oliwia mi życzyła jestem w ciąży :-) już 6 tydzień  :) W piątek 29 sierpnia zrobiłam test i zobaczyłam 2 kreseczki :-) 2 grube kreseczki :-) a tydzień później lekarz potwierdził, że teraz jest Nas dwoje ;-) i że Maleństwu bije już serduszko choć z tego co czytałam jest to dość wcześnie :-) Jak to lekarz powiedział powinnam się cieszyć, że tak dobrze się czuję, ponieważ nie mam mdłości, nie sikam częściej i nie bolą mnie już piersi :-) jedyne co to boli mnie często brzuszek tak jak przed okresem :-( no i często mam niskie ciśnienie. Bardzo obydwoje z Łukaszem się cieszymy :-) Misiek to dosłownie szaleje z radości :-) całuje mój malutki jeszcze brzuszek, przytula się do niego, głaszcze i mówi do niego :-) Kochanie będziesz świetnym Tatą :* Moi Rodzice jeszcze nie wiedzą i chyba jeszcze troszeczkę poczekam zanim Im powiem. W końcu teraz potrzebuję spokoju a nie kłótni, pretensji i krzyku. Kiedyś Im powiem ;-) Obydwoje z Łukaszkiem boimy się jak to będzie i czy damy radę ale będziemy musieli :-) w końcu teraz jest Nas 3 a w grupie tkwi siła :-) Bardzo nie chciałabym rezygnować ze szkoły i pracy. Co do szkoły to ciężko będzie mi dojeżdżać z dużym brzuchem do Warszawy autobusem, siedziecieć tam ok 8 godzin i znowu wracać autobusem ale będę próbować. Może czasem Łukasz będzie mógł ze mną pojechać, chociaż pod koniec ciąży. Gorzej będzie z pracą bo jestem na stażu, który kończy mi się w grudniu i pewnie nie przedłużą mi umowy. No ale może pozytywnie mnie zaskoczą? Zobaczymy :-) Od 2 dni mamy w domku kompletny bałagan bo zmieniamy regał na komody i półeczki wiszące i od wczoraj wszytskie ubrania leżą na Naszym materacu bo regał już nie ma ;-) ale Łukasz kończy już skręcać komody więc może niedługo ja poukładam już ubranka :-) Dziś już uciekam ale może teraz uda mi się częściej tu zaglądać :-)

13.07.2008

Minęły gorsze a może trudne dni w Naszym związku i znów jest sielankowo :-) Obydwoje zaliczyliśmy wszystkie egzaminy i mamy wakacje :-) niestety nie jest tak jak zawsze w wakacje gdzie się odpoczywa i nic nie robi :-( Obydwoje pracujemy i nie możemy w pełni korzystać z czasu wolnego ale wykorzystujemy na maxa każdą wolną chwilkę :-) spędzamy razem weekendy i wieczory bądź ranki :- ) gdyby jeszcze nie te kłótnie z Mamą to byłoby cudownie. No ale cóż nie można mieć wszystkiego. W sobotę pojechaliśmy do siostry i szwagra Łukasza :-) posiedzieliśmy sobie calutkie popołudnie za miastem :-) Jejku jak fajniutko jest mieć domek gdzieś z dala od zgiełku :-) kiedyś się takiego dorobimy :-) Będąc tam za miastem jeździliśmy skuterem :-) jak wracaliśmy było już ciemno i Łukasz nie zauważył takich krzaczków :-) On ma podrapaną rękę a ja stopę :-)  dobrze że sandały mnie nie uwierają :-) Teraz wreszcie nie jestem taka przemęczona i mam trochę więcej czasu na wszytsko :-) niestety nadal nie udaje mi się wyspać ale może jeszcze to nadrobię :-) Aktualnie jestem pełnoetatową żoną i gospodynią :-) już  nie jest tak jak w czasie szkoły, nie denerwuję się tak szybko, staram się nie krzyczeć przez cały czas i za wszytsko na Łukasza, staram się też być milsza dla otoczenia :-) nie wiem jak mi to idzie ale się staram :-) Sprzątam, piorę, gotuję i nawet mi to odpowiada :-) jednak nie mogłabym tak jak niektóre kobiety zajmować się tylko i wyłącznie domem, brakowałoby mi kontaktu z ludźmi. Może za kilka lat uda mi się pracować w zawodzie? Teraz do pełni szczęścia brakuje mi tylko malutkiego i kochaniutkiego szkraba :-) tylko co wtedy z pracą, szkołą? Czy dałoby się to pogodzić? No ale może taki malutki Dzidziek niedługo się pojawi? Bardzo chcę abyśmy tworzyli pełną rodzinę: ja, Łukasz i Maleństwo. Tak bardzo brakuje mi tego do pełni szczęścia... Jestem bardzo szczęśliwa i to dzięki Łukaszowi :* On jest zawsze gdy tego potrzebuję, jest blisko i samo to że JEST jest dla mnie bardzo ważne. Jednak chciałabym aby oprócz Kociaka było też Maleństwo... Myślałam że będzie mi dużo trudniej odnaleźć się w roli żony, kobiety zajmującej się domem, uczącej się i pracującej ale jakoś sobie radzę, oczywiście przy pomocy Łukasza i ostatnio też trochę Mamy. Patrząc moje koleżanki też 20-letnie kobiety ja jestem zupełnie inna. Dla mnie nie liczą się imprezy i życie od soboty do soboty. Dla mnie liczy się Łukasz, domek, spokój, odpoczynek, rodzina. Można by pomyśleć że nie miałam innego wyjścia ale ja sama wybrałam takie życie i jestem bardzo szczęśliwa :-) Nie żałuję żadnej z podjętych decyzji. Mam takie życie o jakim zawsze marzyłam, no może prawie takie :-), mąż, praca :-) jeszcze tylko kilka drobnych poprawek i marzenia zostaną spełnione :-)

Źle...

Mam dość... Siebie... Ale czy tylko? Najgorzej jest jak wszytsko po woli wali się kawałek po kawałku... Wolno spada wprost na moją głowę... Do tego dochodzą kłótnie z Łukaszem :-( Najgorsze jest to, że najczęściej prowokowane przeze  mnie :-( Mam mętlik w głowie... Tysiące pytań bez odpowiedzi... Czemu taka jestem? Przecież tak bardzo Go Kocham... Więc czemu Go tak ranię? Czemu wszystkiego się czepiam? Czemu wszytsko mi przeszkadza? Czy nie potrafię być taka jak kiedyś? Czy uda Nam się być takimi jak kiedyś? Czy wina leży tylko po mojej stronie? Czy uda Nam się odbudować to, co było kiedyś? Czasem chciałabym uciec... Gdzieś daleko, tak żeby nikt mnie nie znalazł... Zniknąć... Zamienić się w nicość... Czy potrzebuję rozmowy z psychologiem czy tylko odpoczynku? Wyjazdu gdzieś daleko, z dala od tego wszytskiego... Zostawienia tych wszystkich problemów w domu. Jest mi źle... Bardzo źle... Często chcę się przytulić do Łukasza, już po kłótni ale po co? Po to, żeby mi nie dał się przytulić bo jest na mnie zły? Żeby mi powiedział:"Zostaw mnie, nie przytulaj się do mnie...". Może Łukasz potrzebuje odpoczynku ode mnie? Nawet jeśli to co potem? Jeszcze większe kłótnie? Tak bardzo chcę aby było tak sielankowo jak kiedyś... Czy jest to możliwe? Tak bardo tego pragnę. Tak bardzo Go Kocham :* Tak bardzo chcę aby było dobrze a wręcz świetnie między Nami... Tak bardzo podczas kłótni pragnę przytulić się do Łukasza... Powiedzieć:"Kochanie nie kłóćmy się, dojdzmy do porozumienia, przecież się Kochamy...". I zostać w takim uścisku...